LWB Luxemburger Wörterbuch
 
läimeg bis Lämmel, Lämmecht (Bd. 3, Sp. 28b bis 29b)
 
läimeg Adj.: «gut bindend» (von gehacktem Wurstfleisch).
 
läimen, leimen trans. Verb.: 1) «mit Leim kleben» — d'Wänn l. — s. Läimwaasser; 2) «leimen» (wie hd. täuschen, betrügen bes. im Spiel) — si hun e schwéier geleimt (hereingelegt) — lo si mer geleimt.
 
Läimert, Leimert M.: «Jemand, der andre gerne hereinlegt».
 
Läin (lok. Echt.) F.: 1) «Wäscheleine»; 2) «Hundeleine» — en Hond un der L. féieren — dafür sonst: Léngt, Lein (Mosel).
 
Läin- -duch M. und N. — s. Läilech; -häder Pl. — s. Fluesshäder; -ospen Pl. — s. Ospen; -pad M. — s. Läimpad; -ueleg M.: «Leinöl».
 
Läinzeechen, Lein-zeechen (Lënzeechen West., Leënzäächen Südw., Länzäächen Alzettetal, Léngzeechen Nösl.) N. u. F.: 1) «Narbe»; 2) «Muttermal».
 
Läipchen männlicher Vorname «Leopold» — erscheint als Poldi, Lipong.
 
Läischt, Lääscht, Leescht, Laischt (Lux.-Stadt) F.: 1) «Leiste» (an Kisten, Bildern, im Innern von Schränken, als Schutz unten am Boden der Wände) — dazu die Zussetz.: Fouss-, Stull-, Wichsläischt (s. d.); 2) «Richtholz, Leitholz am Pflug» (Ga) — d'L. vum Galéiplou.
 
Läischtchen F.: 1) «kleine Leiste» (Dim. von Läischt); 2) «Misteldrossel» (Turdus viscivorus) s. d. f.
 
Läischter, Läister, Leister F.: a. «Misteldrossel»; b. (lok. Mersch) «Amsel».
 
Läiterécht, Léitricht F.: «was in einem Mal geläutert wird».
 
läiteren, laiteren (Lux.-Stadt) trans. Verb.: 1) «lichten» (die Pflanzen in Feld und Garten, den Wald) — d'Zalot gët geläitert, soss hädert se nët (sonst bildet er keine Köpfe) — d'Muurte (d 'Rommele) musse geläitert gin, 't muss eng der anerer zouruffen; 2) «klären» (vom Wein und Branntwein) — den Drouf (s. d.) gët beim Brenne geläitert.
 
Läiterkessel M.: «Läuterkessel» (Branntwein).
 
Läitnant, Leitnant M.: «Leutnant» — L., e schéinen Numm, wéineg Gehalt — spaßh.: mäi L. (meine Frau) dafür auch: Doumkapitel, Dragouner, Jhandaarm, Riichter, Chef, Präsident — s. Offizéier. [Bd. 3, S. 29]
 
läiwen, leiwen intr. Verb.: «leiben» — in der Ra. l. a liewen — 't as säi Papp wéi e läift a lieft — cf. leiwen.
 
Läiweskraaft, Leiweskraaft F.: «Leibeskraft» — meist Pl. en huet aus (alle) Läiweskräfte gebirelt.
 
Läk, Lek (Echt. Läkel, Medingen Läéck) F.: 1) «grüne Schale der Walnuß» — dazu die Abl.: Läkert M.: «Jemand, der Nußhandel treibt» — Spitzname der Einwohner von Lenningen: déi Lennénger Läkerten (weil sie früher zum Nußhandel ins Preußische zogen) — cf. Hoal; 2) «schalenförmige Kruste» (Med.).
 
Läkeschubber M.: «Schuppenkruste».
 
läken, laken trans./refl. Verb.: «die äußere Hülle der Nuß entfernen» — d'Nëss läken sech gutt.
 
Lälléi M. s. Lala.
 
Läm, Leem M.: «Lehm, Kot» — zéi ewéi L. — steiwe, roude, bloë L. — Ra. wee L. um Bengel huet, soll nët bei déi aner riche goën (euph. — wer sich etwas vorzuwerfen hat, soll nicht bei andern herumschnüffeln) — Zussetz.: Form-, Géisser-, Mënsche-, Modelléier-, Mond-, Moume-, Waasserläm.
 
Läm-/Leem- -blat N.: «kleiner Huflattich» (Tussilago farfara) — s. Fuurz sub 2) — dafür auch Moukeprabbli (s. d.); -buedem M.: «Lehmboden» — dafür auch steiwe Buedem, Männi (s. d.); -jhang M.: «dummer, unbeholfener Mensch»; -käpp Pl. s. -trëpp(e)ler; -kaul F.: «Lehmgrube»; -plooschter (arch.) F.: «Unterlage unter einem Brückenpflaster»; -trëpp(e)ler Pl. M.: «Spottname der Einwohner von Nospelt, wo in den Haustöpfereien Lehm 'getreten' wurde» — déi Miinsber L. (Einwohner von Münsbach, weil das Ackerland lehmig ist).
 
Lämecht F.: «lehmig verschmiertes Stück Land».
 
lämeg Adj.: «lehmig» — e lämegt Stéck — lämege, lämeche (Echt. lämngstige) Buedem — s. Lämbuedem.
 
lämen I trans. Verb.: «leugnen» — hie kann dat nët l. — wa mer driwwer gefrot gin, fir d'éischt alles geläämmt! — s. of-, verl. sub 2), läächenen.
 
lämen II trans. Verb.: «lähmen» — dafür auch: lamen, limmen (s. d.) — en huet déi lénks Säit (ganz) geläämt— cf. Läämt.
 
Lämmchen (Pl. Lämmer(s)cher) N.: 1) «Lämmchen»; 2) (Pl.) «Lämmerwolke» (Zirrokumulus) — s. Scheefchen; 3) «Blüte der Hasel, Weide, Birke»; 4) «Tannenzapfen» — s. Dillendapp sub 3), Wäiraach; 5) (verächtl.) «naiver Mensch, der sich nicht zu wehren weiß».
 
Lämmel, Lämmecht F.: 1) «Messerklinge»; 2) «Rasierklinge» — s. Lame, Limecht.

 

Eingabe
Wörterbuchtext:
Stichwort:
 
  

 

© 2010 - Projekt LexicoLux des Laboratoire de linguistique et de littératures luxembourgeoises der Universität Luxemburg, in Kooperation mit dem Kompetenzzentrum für elektronische Erschließungs- und Publikationsverfahren in den Geisteswissenschaften an der Universität Trier
Hinweis zum problematischen Wortgut