LWB Luxemburger Wörterbuch
 
mëmmelen bis mënneren (Bd. 3, Sp. 132b bis 134a)
 
mëmmelen intr./trans. Verb.: 1) «tuscheln, heimlich flüstern» — wat huet dir do ze m.? — dafür auch: mummelen — Abl.: Gemëmmel(s), Gemëmpels N.: «Geraune, Getuschel» — de Judd haasst d'G.; 2) «zahnlos kauen» — dafür auch: mommelen — Abl.: Gemëmmels N.
 
Mémoire I (wie frz., Ton: 1 oder 2), Mëmuar, Memor F.: 1) «Gedächtnis» — de Jong huet keng M. — en huet weder Gääscht nach Memor (er ist ein Einfaltspinsel) — s. Verhalt — dazu: mémoréieren trans. Verb.: «memorieren».
 
Mémoire II (wie frz., Ton: 1) M.: 1) «Honorarrechnung der Ärzte, Advokaten»; 2) «Denkschrift».
 
Memorial (Ton: 4) M.: «Memorial» (offizielles luxemburgisches Gesetzesund Ankündigungsblatt).
 
mëmperlech Adj.: «großjährig» (Wb. 06).
 
Menace (wie frz.), Menass (Pl. Menassen) F.: «Drohung» — dazu: [Bd. 3, S. 133] menasséieren trans. Verb.: «bedrohen» — s. dräen I.
 
Ménage (wie frz.), Mënaasch M.: 1) «Haushalt» — dat as e gelungene M. (komische Haushaltung) — dazu (oft iron.): Chef de M. M.: «Haushaltsvorstand»; 2) (Mil.) «Soldatenküchen-Etat»; 3) «Haushaltungsabteilung eines Mädchenpensionates» — dat Meedchen as am M.
 
menajhéieren trans./refl. Verb.: «schonen» — du brauchs deen nët ze m. — dazu: Menajhement M.: «Schonung» (bes. im Pl. Menajhementer) — dee muss ee mat allerhand Menajhementer behandelen (äußerst schonend).
 
Menajherie F.: 1) a. «Menagerie» (Tierschau) — du gehéiers an eng M. (zu einem wilden oder unordentlichen Kind); b. übtr.: «Läuse» — deen huet eng ganz M. om Kapp; 2) übtr.: «Kinderschar» — en huet eng schéi M. — du koum e mat der ganzer M. (mit Kind und Kegel).
 
Mënch, Minch M.: «Steinpilz» — dafür auch: Häreschwamp.
 
Mëndchen, Mënnchen (Dim. zu: Mond — s. d. — Ammenspr.: Mënni) M.: 1) «Mündchen» — Ra.: de spatze M. maachen (wählerisch sein beim Essen) — dem Kueder wollt ech Hunneg, ech wollt em Bire gin, hie mouch de spatze M.: et misst eng Mais-che sin (R V 11); 2) «Küßchen» — da gëf der Tata e M. (zum Kleinkind) — spaßh.: gëf dem Monni e Mënni, lo as et nach keng Sënni; 3) «Schneppe» (Schnabel an Gefäßen, verhindert das Verschütten von Flüssigkeiten).
 
mëndchesgeriecht Adj.: «mundgerecht» — s. mond(s)gerie(ch)t.
 
mëndchesmooss, mënnchesmooss Adj.: «mundgerecht» — auch: mond(s)geriecht(t).
 
mëndéideg Adj. — s. mäindéideg.
 
mëndlech Adj./Adv.: «mündlich» — mir man dat do m. an d'Rei (regeln es mündlich) — maach et nët m., looss der et schrëftlech gin — e mëndlechen Examen — eng m. Uerder (Befehl) — substantiv.: de Stodent as am Mëndlechen durechgefall — ech gin haut an d'Mëndlecht.
 
méng Poss. Pron. — s. mäin — Ra.: déi méng, déi féng (meine Kinder sind die besten).
 
méngerliewen, -liewechen Adv.: «jemals» (meiner Lebtag) — dat do hun ech m. nach nët gesinn — cf. Liefdo, Lebdag.
 
méngersäits Adv.: «meinerseits».
 
méngersechss. meinersechs.
 
méngerwärregs. mäiwärreg.
 
méngesdeelss. méngetha(a)lwen.
 
méngesgläichen Pron.: «meinesgleichen».
 
ménget-ha(a)lwen, -ha(a)lwer, -weën, -wéi(g)en, -wegen Adv.: «meinetwegen».
 
Meng (selten) I F.: «Menge» — di M. an di Mass (Überfluß).
 
Meng II F.: «irrige Meinung» (Kinderspr.) — dat as nëmmen esou eng M. vun dir, du bas gewëss hongereg (Mutter zum Kind, das etwas zu essen haben möchte) — da bleif alt bei dénger M.!
 
Mengechen, Mengecht (Nösl.: Méngjen) F. — s. Mänung.
 
mengeg, menkeg Adj.: «hochmütig» — sou e menkege Pak — en as m.
 
mengen (phV. s. Ltb. 84 — Pa.St. Karte Nr. 9 — weiter s. LSA Karte Nr. 143) — Konjug.: Ind. Präs.: ech mengen, du mengs — Nösl.: ich méngen, du méngs; Ind. Praet.: ech mengt — Nösl.: méngt; Konj. Praet.: mengt, mer mengt — Nösl.: méngt; Part. Praet.: gemengt — Nösl.: geméngt (Weiswampach, Echt.: gemäänt) — Lux.-Stadt: gemeent neben gemengt Verb. 1) trans.: «meinen, annehmen, im Sinn haben» — ech mengen, du mengs, ech géif et nët verstoen (ich glaube, du nimmst an, ich würde es nicht verstehen) — spaßh.: 't mengt een et misst een sech dout m. (mengichen) — 't mengt een, 't misst een . . . (man glaubt, man müßte . . .) — e mengt en hätt den Härgott mat der décker Zéif — ech menge ganz, et geet nët nonee (nicht in Ordnung) — ech mengt (Konjunkt.) och alt (ich glaubte doch auch) — ech mengt bal, hie kënnt nët esou graff sin — ech mengt, et géing elo duer — ech mengt, du kënns nët esou domm sin — ech mengt, du wiirs fäerdeg (ich nahm an) — wat mengs de domadder? — drohend: a wat mengs de! (was bildest du dir ein, auch: fällt mir nicht ein) — wat? mengs de, du wiirs méi wéi mir? — a wat mengen déi vu sech? — déi mengen nët nëmmen e bëss-che vu sech — fragend: mengs de? — zustimmend: wann Dir mengt (wenn Sie es für gut halten) — abweis.: da meng alt(gutt domm)! — Raa.: M. a Botterklappen (s. d.) (-schäissen) as zweërlee — m. as den Dreck mam Fanger geréiert (Wortspiel mit dem hd. Wort «mengen, mischen» u. «meinen», die beide lux. mengen lauten) — mengs de, ech hätt Schëffer um Rhäi schwammen (ich sei so reich) — e schléit op [Bd. 3, S. 134] de Sak a mengt den Iesel — Sprww.: dee mengt, wéineg denkt — wie (een dee) mengt, (dee) weess näischt — ech hat gemengt an ech hu geduecht, hu meeschtens näischt wéi Leides bruecht (C) — substantiv.: et as nët genuch mam M., et muss och geschafft gin; 2) unpers.: «dazu aufgelegt sein, zufrieden gestellt sein» — et as him nët gemengt domadder — et as mer nët gemengt, wann de Kuch nët geroden as — 't as him nët gemengt haut den Owend (er ist nicht gut aufgelegt, auch: fühlt sich nicht wohl) — 't war em nët gutt gemengt (fühlte sich nicht wohl) — et as mer haut gutt gemengt, soss géing et der schlecht (fühle mich wohl, bin gut aufgelegt); 3) «meinen, verstehen, beabsichtigen» — ech hun dat nët esou gemengt — ech hat et nët schlecht gemengt — ech hat et nach gutt gemengt — en huet et fir d'Bescht gemengt — gleef mer ës, ech mengen et gutt mat der — en huet et nët zum Beschte gemengt (z. B. beim Bäcker: knappes Gewicht; beim Milchmann: knappes Maß); 4) in verstärkenden Aussagen (drohend): ech mengen (ës) esou, du gouf et Kläpp — ech mengen awer och lo géing et duer — ech mengen awer och (es war allerhöchste Zeit, z. B. aufzuhören) — 't mengt een . . .; 5) refl. a.: «sich was einbilden, sich brüsten» — e mengt sech nët nëmmen e bëss-che mat sénge Suen! — iron.: du brauchs dech nët ze m. — ma du kanns dech m.! — dafür auch: bemengen (s. d.); b. «sich heimlich lieben (minnen?)» — Ra.: déi sech (heemlech) m., werfen sech op der Strooss (Gaass) mat (de) Stengen (die im geheimen miteinander umgehen, suchen dies in der Öffentlichkeit durch Gleichgültigkeit oder sogar Feindseligkeit zu verstecken) — Abl.: Gemengs N.: «Annahmen, vieles Meinen» — du mat déngem domme G.!
 
Mënjhecker, Mënschecker ON.: «Münschecker» — Dorf der Gemeinde Manternach, Kanton Grevenmacher — 373 — Necknamen: déi M. Kueben — déi M. Sonn (Mond, in Grevenmacher gesagt).
 
Menneg M.: «Mennige» — dafür auch: Minium, Minneg.
 
mënneg Adj.: «mündig» — du bas jo nach nët m. — si hun e m. gemaacht — s. groussjäreg.
 
mënneren trans. Verb.: «mindern» — ech hun dat nëmme gesot fir d'Saach ze m. (als harmlos darzustellen).

 

Eingabe
Wörterbuchtext:
Stichwort:
 
  

 

© 2010 - Projekt LexicoLux des Laboratoire de linguistique et de littératures luxembourgeoises der Universität Luxemburg, in Kooperation mit dem Kompetenzzentrum für elektronische Erschließungs- und Publikationsverfahren in den Geisteswissenschaften an der Universität Trier
Hinweis zum problematischen Wortgut