LWB Luxemburger Wörterbuch
 
Mëschtes bis Mësstrauen (Bd. 3, Sp. 140a bis 140b)
 
Mëschtes N. — Ra.: wou kee M., kee Krëschtes (s. d. sub 1).
 
Mëskot (Ton: 2 — Echt.: Meeskot) F. und M.: 1) «Muskat» (Gewürz) — maach e bëss-che M. an d'Zopp; 2) «Weinsorte: Pinot».
 
Mëskote- -goût M. «Muskatgeschmack»; -wäin M.: «Muskateller» (Wein) — s. Muskat, Moschgedäl(l)er.
 
Mëskotnoss F.: «Muskatnuß».
 
Mëspel, Mëschpel M.: 1) «Mispel» (Mespilus germanica) — dafür auch: Mill (s. d. sub IV) — d'Maul geet em wéi enger Gääss déi M. frësst — cf. Héispel und Hondsaasch, Mëschtel; 2) «Mistel» (Viscum album).
 
Mëspelchen M.: «kleine Felsenmispel» (Amelanchier ovalis — C) — M. as e Mëttel gint Geelzicht (Echt.).
 
Mëspelt, Mëstel M.: «Mistel» — s. Mëspel sub 2).
 
Mëspelter M.: 1) «Art Eiche» — dafür auch: Mësteler; 2) (lok.: Wecker) «Mistel» — 't as M. um Bam.
 
Mëss(jen) männlicher Vorname: «Medardus» — s. Medardus.
 
Mëss I. F. — s. Mass.
 
Mëssendénger M. — s. Massdénger.
 
Mess, Mëss II F.: «Handelsmesse» — en as op Frankfurt op d'M. — in Zussetz.: Mustermess, Schuebermëss (s. d.).
 
Mess F.: 1) Bachname: «Meß»; 2) «Gegend des Meßbaches im Kanton Esch» — en huet Familjen op der M. — e kënnt vun der M.
 
Mëss-/ mëss- (Vorsilbe: miß-) -bëllegen trans. Verb.: «mißbilligen»; -brauch (Ton: 1) M.: «Mißbrauch» — nu maach kee M. mat dénge Suen — ech maache kee M. dervun (von einem anvertrauten Geheimnis); -brauchen (Part.: mëssbraucht — Ton: 1 und 2) trans. Verb.: «mißbrauchen» — en huet säin ege Meedche mëssbraucht (Inzest); -déideg Adj.: «niederträchtig, verbrecherisch»; -déideger, -déidécher, -déidegen (lok.: Missdéidécher) M.: «Missetäter, Sünder» (C — bes. in Kriminalfällen) — e souz do wéi e M. — e gesäit eraus wéi e M.; -dot F.: «Missetat»; -falen (Ton: 1 oder 2) intr. Verb.: «mißfallen» — dat huet him schrecklech mëssfall; -fälleg Adj.: «mißfällig»; -gebuert F.: «Mißgeburt» (auch Schimpfwort); -gedoen Verbadj.: «fehl, unüberlegt gehandelt»; -grëff M.: «Mißgriff» — datt se deen do agestallt hun, wor e M.; -halen (Ton: 2) refl. Verb.: «sich ereifern, seiner Unzufriedenheit Ausdruck geben» — en huet sech däermoossen iwwer déi Saach m., en as alt krank gin; -handelen trans. Verb.: «mißhandeln»; -jor N.: «Fehljahr»; -lädeg, -ledeg Adj.: «mißleidig, überdrüssig»; -lech Adj.: 1) «ärgerlich, verdrießlich, erregt» — m. a verdrësslech (Echt.); 2) «ungünstig, unpassend» — mësslecht Wieder — eng m. Saach; -lechkät F.: «Unannehmlichkeit, Notzeit» — mir sin elo aus alle Mësslechkäten eraus; -léngen intr. Verb.: «mißlingen»; -mutt M.: «Mißmut»; -roden (Ton: 2) intr. Verb.: «mißraten» (auch als Part. Perf. und Verbadj.) — et as alles dëst Joër m.; -stand (Pl. Mësstänn) M.: «Mißstand, Übelstand»; -toun M.: «Mißton»; -trauen (Ton: 1) N.: «Mißtrauen»; -trauen (Ton: 1 oder 2) intr. Verb.: «mißtrauen»;

 

Eingabe
Wörterbuchtext:
Stichwort:
 
  

 

© 2010 - Projekt LexicoLux des Laboratoire de linguistique et de littératures luxembourgeoises der Universität Luxemburg, in Kooperation mit dem Kompetenzzentrum für elektronische Erschließungs- und Publikationsverfahren in den Geisteswissenschaften an der Universität Trier
Hinweis zum problematischen Wortgut