LWB Luxemburger Wörterbuch
 
Pee, Péi bis Péitchen (Bd. 3, Sp. 338a bis 339a)
 
Pee, Péi M.: «Buchstabe P».
 
Peepchen (lok.: Schieren, lok. Colmar-Berg: Piipchen): «Apfelmus» — cf. sub Äppel-.
 
peerksens. päerksen.
 
Pefingen, Pefiën ON.: «Peffingen» (Kreis Bitburg, Deutschland) — in der Ra.: eppes wéi de Pefinger (Echt.: Pefijer) Härgott (gesagt, wenn der Inhalt eines Gefäßes scheinbar nicht abnehmen will).
 
Pëffer M.: 1) «Mundstück für Flöte, Waldhorn»; 2) «Pfeifer» (abfällig).
 
Peffer (s. LSA Karte 35) M.: «Pfeffer» — schwaarze, wäisse P. — spuenesche P. (einjähriger Nachtschatten) — en Dëppche fir Peffer a Salz — P. as Paschtoueschhuewer (cf. Zelleri) — drohend: ich weisen der wivill de Pefer koast (Echt.) — wiirs de wou de P. wiisst! — Ra.: de Peffer bréngt de Mann op d'Päerd an d'Fra an d'Äerd — P. a Salz wurden die besseren Kittel genannt — cf. Schipp.
 
Peffer- -dous F.: «Pfefferdose»; -kär, -käerchen M.: «Pfefferkorn, -kern» — säi P. bäileën (ungefragt seine Ansicht äußern) — e muss bei alles säi P. bäidun, bäileën; -kraut N.: 1) «dreiblättrige Kresse» (Lepidium latifolium); 2) «Bohnenkraut» (Satureja hortensis); -land N.: «Pfefferland» — wiirs d'am P.; -manz, -mënz F. und M.: «Pfefferminze» (Mentha piperita) — dafür auch: Manz (s. d.); -manzpastill F. — s. Mobréidercher; -manztéi M.: «Pfefferminztee»; -millen, -millchen F.: 1) «Pfeffermühle, -mühlchen» — de Mond as em gaang wéi eng P.; 2) «Mundwerk» — hatt as ëmmer do mat sénger P.
 
pefferen (phV. cf. sub Peffer) trans. Verb.: «pfeffern, mit Pfeffer würzen» — d'Zopp as uerg (elle) gepeffert — dazu das Verbadj.: gepeffert — dat wor eng g. Rechnong — Zussetz.: verpefferen; 2) (lok.) — s. pëfferen.
 
pëfferen intr. Verb.: «brennend wehtun, sehr schmerzen» — wat huet dat al gepëffert, wéi ech mech widder d'Schinn (Schienbein) gestouss hat! — déi (Ohrfeige) huet al gepëffert — wann ee Brennesselen ouni Moulen erausrappt, da p. d'Fanger engem al hanneno.
 
Pegeissi (lok.: Hobscheid: Pickeissi) F.: «Libelle» — cf. Joffer II Bd. S. 243.
 
Pëggi, Peggi, Pécki (Pl. Pëggien, Peggien, Péckien) M.: «Spottname für Belgier» — pleon.: sou e belsche P. — cf. Zillebäcker.
 
Péi M. Buchstabe: «P».
 
Péikel (Ga.: Päkel) M.: «Setzholz» — cf. Péchel.
 
Péikes (Echt.: Pokes) M.: «pockennarbiger Mensch» — cf. Pautschekréimer.
 
PéikiñM.: «Zivilist, Nichtmilitär» (Ga — frz. pékin).
 
Péilchen I M.: «Art schwaches Sodbrennen» — cf. Pillchen sub 2).
 
Péilchen II — in der Ra.: om P. sin (auf dem Sprung sein) — um leschte P. (auf der äußersten Grenze).
 
Péilchen III M. — Dim. zu Poul I.
 
Péilchen IV M. — Dim. zu Pull I.
 
Péilchen V — Dim. zum Vornamen: Paul, Pol, Poul (s. d.).
 
péilchesno Adv.: «sehr nahe» — op p., bei p. as et laanscht gaang.
 
péilen (Osten und Nösl.: pillen) trans. Verb.: 1) «(an-)pfählen» — Mécke p. (kleinlichen Beschäftigungen nachgehen); 2) übtr.: «festlegen, festnageln»; 3) «die Schuhsohle mit Holzstiften befestigen» — dafür auch: pënnen (s. d. sub 1) — gepéilt(e) Schong; 4)in der Ra.: den Af p. oder sech den Af (s. d. sub 2) p. loossen (sich übertölpeln lassen) — Zussetz.: aus-, upéilen.
 
Peiler M. — s. Päiler.
 
Péilz (lok. z. B.: Hüncheringen) M.: «Pilz» — cf. Kochel.
 
Péimel (lok.) F.: «zimperliches Mädchen» — wat as dat eng P.!
 
péimerlech (lok.: péim(er)lich, peemlech) Adj.: «zimperlich, verzärtelt» — dazu: Péimerlechkeet F. — cf. zëmperlech.
 
Péip, Péipéi, PéipiVar. zum männlichen Vornamen: Péiter (s. d.).
 
Peipst M. — s. Päifels.
 
Péis (auch lok. als Pl. zu Pous — s. d. sub I) F.: «Totenglocke, Sterbegeläute» — d'P. huet gelaut fir de Pir — wann d'P. laut, dann heescht et: et huet näs een de Läffel (s. d. sub 1) niddergeluegt — das Totengeläute ist örtlich verschieden, so in Echt.: fir d'Frae gin zwou, fir d'Maansleit dräi P. gelaut, déi kleng Kanner kréie keng, déi méi grouss eng P. (Pous) gelaut — in Binsfeld (Nösl.): firr e Mann, dräimol getampt (gebeiert) an dräimal gelockt mat dänen zwu Klacken; firr éng [Bd. 3, S. 339] Frau, zwemol getampt an zwemol gelockt mat dänen zwu Klacken; firr ent Kand, egal wi al et as, éng Keer getampt an éng Keer gelockt, nëmmen all Keer mat där klénger Klack.
 
Péis-chen M.: «Weilchen» (Dim. zu Pous II — s. d.) — e P. schlofen (ein Schläfchen halten — Ga).
 
Péitchen I — Var. Dim. zum männlichen Vornamen Péiter (s. d.)

 

Eingabe
Wörterbuchtext:
Stichwort:
 
  

 

© 2010 - Projekt LexicoLux des Laboratoire de linguistique et de littératures luxembourgeoises der Universität Luxemburg, in Kooperation mit dem Kompetenzzentrum für elektronische Erschließungs- und Publikationsverfahren in den Geisteswissenschaften an der Universität Trier
Hinweis zum problematischen Wortgut