Luxemburger Wörterbuch

Rëmatissem (als Pl. empfunden: Rematissen — dazu rückgebildet: Rematiss) M.: «Rheumatismus» — dafür auch: Räismatissem, Räi-, Reimatissem.

Remboursement (wie frz., Ton: 2), Ramburssemang M.: 1) «Nachnahme» — konter R. (gegen Nachnahme) — Postspr.: ech hun e R. fir Iech (sagt der Briefträger); 2) «Rückzahlung».

rebourséieren, romburséieren trans. Verb.: «erstatten, zurückzahlen» — hues de him alles rebourséiert? — hues de hie rebourséiert?

Remedur (rəmə-) F. — wie hd. — hei an deem Geschäft muss R. geschaf gin — s. d. Folg. sub 2).

Reméid (Ton: 2) M.: 1) «Heilmittel» — e R. géint d'Giicht; 2) «Remedur» — R. schafen (Mittel, Remedur schaffen).

Rëmel M.: «Schmutz im Gesicht» — cf. Rom, romelig.

Rëmëléng, Rëmléng ON.: «Rümelingen» — Stadt und Gemeinde Rümelingen, Kanton Esch-Alz. — 542 — Ortsneckerei: Déi Rëmlénger Gukaken / mat denen décken Aaschbaken / mat de brede Suelen / der Däiwel soll se huelen.

Rëmëljen ON.: «Rümlingen» — Dorf der Gemeinde Asselborn, Kanton Clerf — 31.

Rëmi, Rëmchen, Rëmes männlicher Vorname: «Remigius».

Remise (rə/mi:s) I F.: «Rabatt, Nachlaß» — ech man Iech eng R., wann Der gläich bezuelt.

Remise II (wie frz.) F.: «(Wagen-) Schuppen» — cf. Kutschebau.

Rëmmel F. — phV. zu Rommel VI.

remmelen intr. Verb.: «leicht reifen, Reif ansetzen».

Rëmmërech, Rëmreg ON.: «Reimberg» — Dorf der Gemeinde Bettborn, Kanton Redingen — 214. — cf. Dosen.

Remontoirsauer (rə/montua:rs-) F.: «am Kloben aufzuziehende Uhr» — cf. Repëtéierauer.

Remorque (wie frz.) F.: «Anhänger, Anhängewagen» — en Auto mat enger R.

Rëmp F.: «Stiefelschaft» (Wb.06) — cf. Romp.

Rempart (wie frz., Ton: 1) M. — s. Rampaart.

Remplaçant (wie frz., Ton: 2) M.: «Stellvertreter, Ersatzmann» — du kanns kee Congé kréie, mir hu kee R. — cf. Ramplassang.

replacéieren trans. Verb.: «ersetzen».

Rënd- / rënd- (s. auch: Rand-) -flääsch, -fleesch N.: «Rindfleisch»; -flääschbritt F.: «Rindfleischbrühe»; -flääschzopp F.: «Rindfleischsuppe» — dafür auch: Rëndszopp; -véi N.: 1) «Rindvieh» (auch als Kollekt.) — cf. Randbéischt; 2) «dummer Mensch» — dir Rëndvéier, déi der sid! — spaßh.: du R., sot de Mann zur Gääss; -véizeg Adj./Adv.: «dumm, grob» — en huet esou r. dragekuckt; -véizegkät, -keet F.: «grobe Dummheit».

Rënds- -a N.: «Rindsauge»; -brot M.: «Rindsbraten»; -fett N.: «Rindsfett» — cf. Ënzelt, Äisselt, Schmalz; -kapp M.: 1) «Rindskopf»; 2) «dummer Mensch» — cf. Rëndvéi sub 2); -lieder N.: «Rindsleder»; -rullad F. — s. Rullad; -zong F.: «Rindszunge»; -zopp F.: «Rindfleischsuppe» — cf. Rëndflääschzopp.

Rendement (wie frz., Ton: 1) M.: «Ertrag, Ausbeute» — de R. as nët déck — et gët kee R.

Rendez-vous (wie frz.) M.: «Stelldichein, Verabredung» — R. hun — op de R. goen — en heemleche R.

reneg, renereg Adj.: «regnerisch» — renegt Wieder.

renen, ränen intr. Verb.: «regnen» (Part. Prät.: gereent) — et wäerd r. — stark regnen: et reent ellen, fatzeg, ferrem, gehéiereg, mächteg, riichteran, schwéngzeg, sauméisseg, wéi mat Ämeren erofgeschott, wéi geschott, wéi eng Louder, wéi eng Sau, wéi e Schwäin, wéi zerrass (a gebascht), wéi gestrach, datt een e Sak op engem Bam ka wäschen, datt d'Baachen an d'Strooss lafen, an engem Stéck, mat Onverstand — siddlech r. (leicht regnen) — bei där Loft reent et gär — et hält nët op mat (ze) r. — et gët sech nët mat r. — et reent, datt et klätscht, plätscht — et reent (durech den Daach) eran — am Bësch reent et zweemol — wann et an d'Bléi reent, da gët et keen Uebst — et huet sech (nach) nët ausgereent — et hält elo op mat lues renen — stark regnen: falen, schëdden, schlo-renen, schloussen — leicht regnen: fiselen, sabbelen, säpelen, säwelen, schnoffelen, stëbsen, suddelen — einige Wetterregeln: reent et sonndes iwwert d'Buch, gët et nach Reen genuch, reent et méindes och, [Bd. 4, S. 40] da gët et eng schéi Woch — reent et sonndes vir der Mass (Mëss), dann as d'ganz Woch verschass, da reent et an der Woch gewass — wann et sonndes reent a meendes och, da gët et nach eng schéi Woch (D) — Nösl.: räänt et sonndes a moondes nët, da verjääss daastes dës Kiddel nët — Ra.: wann et Bräi reent, da feelt engem de Läffel — substantiv.: et hält sech un ä R. (um R.) — wann et eemol um R. as, da gët et kee Gedoës — Kinderreime: 't reent, 't reent, de Pällem (de Moudert, d'Muttergottes) gët geseent (cf. MKr. Nr. 329,300) — rene, rene Räppchen/reen mer nët op mäi Käppchen / reen mer nët a méngt Fouderfaass / soss gän ich all duurch naass — et reent, Gott seent — übtr.: bei dene kënnt et nëmmen esou (era-)gereent — bei him kënnt et eran ewéi gereent (ewéi Baach) — d'Uebst loug ënner dem Bam ewéi gereent — d'Leit si komm ewéi gereent — cf. ënnescht, iewescht II, drëpsen, Fiischt, Fra sub 3) Gromper sub 1)f., Hägafel, Koschter, méindes, Mueder(s)dag, Nues sub 1), Paschtouer, sonndes — Zussetz.: verrenen — Abl.: