LWB Luxemburger Wörterbuch
 
schrecklech, -lich bis Schréip(s) (Bd. 4, Sp. 184a bis 185a)
 
schrecklech, -lich Adj./Adv.: «schrecklich» — dat as e schreckleche Mënsch — e wor sch. zougeriicht — 't as schrecklecht Wieder — in superlativ. Wendungen verblaßt die eigtl. Bed.: sch. gutt, nervös, schéin, domm, baang, kal — eng sch. Freed.
 
Schrecknes M.: «Schrecknis» — im Ausruf: o Sch. dër Welt!
 
Schreckpistoul F.: «Schreckpistole»;
 
Schreckschoss M.: «Schreckschuß».
 
Schrëft F.: 1) «Schrift» (Zeichen) — d' (déi) gotesch, déi däitsch Sch. (Frakturschrift) — déi laténgesch Sch.; 2) «Handschrift» — hien huet eng schéi, gräisslech, elle, ziddreg Sch. — eng Sch. wéi en Dokter, en Apdikter (unleserlich), e Schoulmeeschter ouni Plaz, wéi e Fierkel, eng Sau, e Schwäin, wéi mam Biesem geschriwwen, wéi gedréckt — hie ka séng äge Sch. nët liesen — en huet séng Sch. verstallt — e leechent séng ege Sch. (seine Unterschrift) — wéivill (scil.: Ponkten) hues d'an der Sch. (Schönschreiben)? 3) «Schriftstück, Akt, Urkunde» — hues d'eng Sch. (e Schreiwes)? — si hun eng Sch. matenee gemaacht — eng Sch. opsetzen — mat enger Sch. (Bittschrift) ëmgoen — et louchen nach e sëllechen al Schrëften a Pabeieren um Späicher — wann alles der Sch. nogéing! (wie (vor-)geschrieben); 4) «hl. Schrift» — d'helleg Sch. (Bibel) — d'helleg Schrëften (Bibel und Heiligenlegende) — 't steet an der (helleger) Sch. — d'Sch. litt (lügt) nët — wann dat stëmmt, dann as d'Sch. falsch; 5) (Neol.) «Abhandlung»; 6) «Hausinschrift, Firmenschild, Erinnerungstafel» — si hun eng Sch. op hiirt Haus gemaacht — Zussetz.: Ënner-, Graf-, Hand-, Iwwer-, Charakter-, No-, Of-, Op-, Sau-, U-, Vir-, Zouschrëft.
 
Schrëft- -geléierten M.: «Schriftgelehrter» (oft spöttisch) — wat seet dann eise Sch. dozou? (z. B. unser Student); -géisser M.: «Schriftgießer»; -gréisst F.: «Schriftgröße» (Druck); -sprooch F.: «Schriftsprache»; -stéck N.: «Schriftstück, Akt, Urkunde» — cf. Schrëft sub 3), Schreiwes; -steller M.: «Schriftsteller»;
 
schrëftlech, -lich Adj./Adv.: «schriftlich» — e schrëftlechen Examen — dat hätt ech gär sch. — looss der et sch. gin — mir mussen dat sch. maachen — drohend: dat gin ech der sch., kriss de sch. — spaßh., iron.: dat gin ech der sch. op eng Salztut, op engem zrassene Paangech — substantiv. Schrëftlecht N.: «schriftliche Prüfung» — dat Sch. as e Méindeg — cf. mëndlech.
 
schréi (lok. Echt.: schri) Adj./Adv.: «schräg» — hal d'Schossel nët esou sch. — e schréien Daach — si wunne sch. vis-à-vis — dafür auch: schlei, schif, réisch.
 
schreiden intr. Verb.: «schreiten» (Engelmann) — cf. schrécken.
 
schréien trans. Verb.: «abschrägen» — den Talli muss nach geschréit gin — Zussetz.: ofschréien.
 
Schréimooss F.: «Schrägemaß» (bewegliches Winkelmaß).
 
Schréider, Schroder, SchroterM.: «Schröter» — cf. schroden I.
 
Schréider- -bam M.: «Balken zum Schroten» (der Fässer in den Kellern) — cf. Stéch sub 3)b.; -band, -borscht (auch: Schroder-) F.: «Zunft der Weinschröter»; -ketten F.: «Schröterkette»; -lach (auch: Schrot-) N.: «Schrotloch, Vertiefung in der Hausmauer, über dem Kellereingang, zum Stützen des Schrotbalkens» — cf. Stéchlach; -määschter M.: «Meister der Schröterzunft»; -säl N.: «Tau, das zum Schroten der Weinfässer dient» (Eigentum der Schröterzunft).
 
Schréiel M.: «Schlägel» — dafür auch: Schléiel.
 
Schreif F.: «Schreibgerät» (Feder, Bleistift — spaßh. u. Ammenspr.) — wou as méng Sch.? — huet keen eng Sch.?
 
Schreif- -dësch M.: «Schreibtisch»; -fanger M.: «Zeigefinger» — cf. Fanger; -feler M.: «Schreibfehler»; -maschin F.: «Schreibmaschine» — kanns du Sch.? (auf der Sch. schreiben?) — 't as op (mat) der Sch. geschriwwen; -maschinnepabeier M.: «Maschinenschreibpapier»; -pabeier M.: «Schreibpapier»; -pult N.: «Schreibpult».
 
schréilech Adj.: «hässlich» (Wb.06).
 
schréimeg, schréimsseg (Nösl.: schrimmig) — cf. geschrimmech(t), geschréimt.
 
schréimen, schréimssen, schrummen (Nösl.: schrimmen) trans. Verb.: «ritzen» — ween huet deen neie Miwwel da scho geschréim(s)t? — den Auto as geschrummt. [Bd. 4, S. 185]
 
Schréim(s) (Pl. Schréim(ss)en, Untersauer, Vianden: Schrumm, Nösl.: Schrimm) F.: 1) «feine Rille, Kratzer, Schramme» — eng Sch. am Lack vum Auto — dréck nët esou op de Griffel, du méchs d'Lä (Schiefertafel) voll(er) Schréimssen! — Nösl.: zéich der déng Schrimm, wu s de wëlls aafsägen; 2) «Strich» (meist mit Kreide auf der Schiefertafel beim Kegel-, auch Kartenspiel, zum Markieren von Verlust oder Gewinn) — mir hun nach keng Schréims op der Lä — maach néng Schréimen! — cf. Schrom, Strapp, Schréips, Strumm II.
 
Schréip(s) (lok.: Schriips, Nösl.: Schrips) F.: «Schramme, Ritze» — maach keng esou Schréip(s)en mam Griffel op d'Lä (Schiefertafel) — et gouf nëmme Schréip(s)en um Auto, op der Hand — en hat jhust e puer Schréip(s)en am Gesiicht, soss wor em näischt geschitt.

 

Eingabe
Wörterbuchtext:
Stichwort:
 
  

 

© 2010 - Projekt LexicoLux des Laboratoire de linguistique et de littératures luxembourgeoises der Universität Luxemburg, in Kooperation mit dem Kompetenzzentrum für elektronische Erschließungs- und Publikationsverfahren in den Geisteswissenschaften an der Universität Trier
Hinweis zum problematischen Wortgut