LWB Luxemburger Wörterbuch
 
Trimm bis Tromm (Bd. 4, Sp. 347b bis 348b)
 
Trimm F.: 1) a. «Mühltrichter» — im Spottlied auf die Müller: déi eng déi stielen et aus den Trimmen, déi aner aus de Säcken; b. «Menge, die der Mühltrichter auf einmal faßt» — cf. Drimm(chen), Rëtsch sub 1)b.; 2) «Bauch, Magen» — Echt.: hoas de d'T. noach nët voll?
 
Trimmvoll F.: «Menge, die der Mühltrichter faßt» — zu einem Kind, das die Speise zu lange im Munde behält: solls de déi T. dann nët méi ofkréien?
 
trimmen I trans. Verb.: 1) «durch den Mühltrichter gehen lassen»; 2) «durchprügeln» (lok.).
 
trimmen II — s. drimmen.
 
Trimong, Trumeau (wie frz., Ton: 1) M.: «Fensterpfeiler, (schmaler) Pfeilerspiegel».
 
Tring, Trinn(i)s. Katräin, Tréin I.
 
Trinn F. — s. Tron I, Gron.
 
Trinsch (lok.) F. — s. Trunsch.
 
trinschen (lok.) — s. trunschen — cf. pinschen, kräischen.
 
Trio M. — wie hd. — e gelungenen T. (komisches Kleeblatt).
 
Trioul F.: «Triole» (Musik).
 
Tripléi M.: «Politurstein» (Ga).
 
tripléieren trans. Verb.: «verdreifachen».
 
Tripchen M. — s. Trippert.
 
Tripmadam F.: «zurückgekrümmtes Fettkraut, Fetthenne» (Sedum reflexum und S. album).
 
tripotéieren trans./intr. Verb.: «herumhantieren» — wat tripotéiers de dann alt de ganzen Dag? — d'Gedrénks as tripotéiert (gepanscht) — hatt léisst sech vu jidderengem t.
 
trippegs. truppeg.
 
Tripper M. — wie hd. — cf. Dripp(e)- ler. [Bd. 4, S. 348]
 
Trippert, Trippes, Tri(i)psert M.: «saumseliger Mensch, armer Tropf» — si hun esou en Trippes vu Mod — dafür auch: Driibsert, Tripchen.
 
tripméideg Adj. — s. dribséileg.
 
Trips F.: «Kartoffelquetsche» (für Schweinefutter) — Zussetz.: Schwéngstrips.
 
tripsen trans. Verb.: «zerquetschen» — trips d'Grompre fir d'Schwäin! — zum Kind beim Essen: trips déng Grompren nët esou um Teller! — als Kanner hu mer d'Grompre getripst a Mëllech drop geschott — spaßhaft: ech sen esou frou mat der, ech kënnt dech zu Mous t. — Zussetz.: ver-, zertripsen.
 
Tritzel M. — s. Dritzel.
 
tritzen, trizen trans. Verb.: «quälen, drangsalieren» — cf. dritzen.
 
Triw(w)el (Dim. Triwwelchen) F.: 1) «Speisegemengsel» — kleng Kanner kréien Triwwelen — Zussetz.: Äer-, Drecks-, Moustriwwel — cf. Mixtur; 2) «langsam, ungeschickt arbeitende Frau» — dafür auch: Triwwelesch F.
 
triw(w)eléieren (Echt.: driweléieren) trans. Verb.: «plagen» — ee bis op d'Blutt t. — cf. dirängelen, kujenéieren — Zussetz.: vertriw(w)eléieren.
 
triw(w)elen trans./intr. Verb.: 1) «aufrühren, mengen, zerquetschen» — Verbadj.: getriwwelt — getriwwelt Äer (Rührei, Zubereitung lok. verschieden — s. Äertriwwel); 2) «herumtasten, -wühlen, -bohren» — am Dreck t. — zum Kind: géi nët un déi Taart t.! — wann s de d'Flääsch nët ëss, dann triwwel och nët drëm! — an der Nues t. (cf. piddelen) — e Kand, eng Kaz, e Meedchen t. — un engem t. — un een t. goen — cf. tripotéieren; 3) «langsam, ungeschickt arbeiten» — en triwwelt de ganzen Dag an owes huet en näischt Opweises — hien triwwelt stonnelaang am Gaart — Abl.: Getriw(w)els N., Triw(w)elerei F.
 
Triw(w)eler M.: 1) «langsamer, ungeschickter Mensch» — dazu: Triw(w)elesch F. — s. Triw(w)el sub 2); 2) «Wühler» (Wb.06); 3) «Pfuscher» — Zussetz.: Dreckstriwweler.
 
Triwwelsmous N.: «Gemengsel von Kohl und Kartoffeln» — dafür auch: Moustriwwel — cf. Tierteg sub 2).
 
Troat F.: 1) (Ga) «das Behältnis oder die Kapsel, welche die Landleute aus jungen Baumrinden machen, um die Erdbeeren usw. zu sammeln»; 2)s. Trot sub 3).
 
troatelen (lok.: Echt.) intr. Verb.: «herumhantieren» — hatt hoat ëmmer eppes a seim Gouert ze t. — cf. knéchelen sub 1), koschteren sub 1), triwwelen sub 2), 3).
 
Trocart (wie frz., Ton: 1) M.: «Wanststecher».
 
Trolénger (Ton: 1) M.: «Trollinger» (Vitis macrocarpa — Wb.06).
 
Tromatee im Abzählreim (lok.: Strassen): Rommel di Bommel, T., idli, widli, Dominee, rataplang, rataplang, du bas aus dem Rang.
 
Trombonn (Ton: 2) F.: «Posaune» — cf. Posaun.
 
Tromm (Dim. Trëmmchen — s. d.) F.: 1) «Trommel» — déi déck, déi kleng T. — hie kann d'T. schloen ewéi keen zweten — en as nach grad gutt fir d' (déi déck) T. ze schloen (er ist ein schlechter Musikant, auch: er taugt nicht viel) — op d'déck T. schloen (werben, die Trommel rühren, prahlen) — en as esou ronn (déck) wéi eng T. — im Kinderlied: Kiewerlek komm, schlo déng T. — Raa.: d'Bengele (Knëppele) bei d'T. geheien (leën — aufgeben, sich ins Unvermeidliche fügen, auch: sterben) — T. an Trat hänke loossen (ganz entmutigt sein — cf. de Kapp hänke loossen) — lok. Echt.: da kéim äm d'T. zum leezte selwer vir(oan) d'Dir (dann käme es zu einer Zwangsversteigerung; früher wurde die Zwangsversteigerung mit der Trommel verkündet — C); 2) «Bauch, Wanst» — wat huet hien sech eng T. (Trëmmche) gezillt! — hues de der d'T. (Trëmmche) gelueden (dich satt gegessen?) — hatt kënnt mat enger T. (sie ist schwanger — cf. goen sub 4) — elo sëtzt et doheem, dat juxegt Déngen, mat seiner T. ënnert dem Schiirtech (C) — cf. Ränzchen II sub 2), Drëmmel, Drëmmelchen.

 

Eingabe
Wörterbuchtext:
Stichwort:
 
  

 

© 2010 - Projekt LexicoLux des Laboratoire de linguistique et de littératures luxembourgeoises der Universität Luxemburg, in Kooperation mit dem Kompetenzzentrum für elektronische Erschließungs- und Publikationsverfahren in den Geisteswissenschaften an der Universität Trier
Hinweis zum problematischen Wortgut