Informationssystem zur Grammatik des Luxemburgischen
verordonn-éier-en verordnen (D) – ordonner (F)
Stammformen verordonn-éier-enverordonn-éier-tverordonn-éier-t
Kennzeichen regelmaessig Regelmäßiges Verb • Hilfsverb hunn • präfigiertes Verb (ver-) Endungen
abtrennen? ja/nein
Indikativ Aktiv
Präsens
echverordonn-éier-en
duverordonn-éier-s
hien/si,hatt/etverordonn-éier-t
mirverordonn-éier-en
dirverordonn-éier-t
siverordonn-éier-en
Perfekt
echhuverordonn-éier-t
duhuesverordonn-éier-t
hien/si,hatt/ethuetverordonn-éier-t
mirhuverordonn-éier-t
dirhuttverordonn-éier-t
sihuverordonn-éier-t
Plusquamperfekt
echhatverordonn-éier-t
duhasverordonn-éier-t
hien/si,hatt/ethatverordonn-éier-t
mirhateverordonn-éier-t
dirhatverordonn-éier-t
sihateverordonn-éier-t
Futur I
echwäert verordonn-éier-en
duwäerts
hien/si,hatt/etwäert
mirwäerte
dirwäert
siwäerte
Futur II
echwäert verordonn-éier-t hunn
duwäerts
hien/si,hatt/etwäert
mirwäerte
dirwäert
siwäerte
Konjunktiv II Aktiv
Zusammengesetzter Konjunktiv II
echgéifverordonn-éier-en
dugéifsverordonn-éier-en
hien/si,hatt/etgéifverordonn-éier-en
mirgéifeverordonn-éier-en
dirgéiftverordonn-éier-en
sigéifeverordonn-éier-en
Konjunktiv II Perfekt
echhättverordonn-éier-t
duhässverordonn-éier-t
hien/si,hatt/ethättverordonn-éier-t
mirhätteverordonn-éier-t
dirhättverordonn-éier-t
sihätteverordonn-éier-t
Imperativ Partizip Infinitiv
Singularverordonn-éier!
Pluralverordonn-éier-t!
verordonn-éier-t
verordonn-éier-en
B. Passiv
Indikativ Passiv
Präsens
echgiverordonn-éier-t
dugëssverordonn-éier-t
hie/si,hatt/etgëttverordonn-éier-t
mirgiverordonn-éier-t
dirgittverordonn-éier-t
sigiverordonn-éier-t
Perfekt
echsiverordonn-éier-t ginn
dubassverordonn-éier-t ginn
hien/si,hatt/etassverordonn-éier-t ginn
mirsiverordonn-éier-t ginn
dirsiddverordonn-éier-t ginn
sisiverordonn-éier-t ginn
Plusquamperfekt
echwarverordonn-éier-t ginn
duwaarsverordonn-éier-t ginn
hien/si,hatt/etwarverordonn-éier-t ginn
mirwareverordonn-éier-t ginn
dirwaartverordonn-éier-t ginn
siwareverordonn-éier-t ginn
Futur I
echwäert verordonn-éier-t ginn
duwäerts
hie/si,hatt/etwäert
mirwäerte
dirwäert
siwäerte
Futur II
echwäert verordonn-éier-t gi sinn
duwäerts
hie/si,hatt/etwäert
mirwäerte
dirwäert
siwäerte
Konjunktiv II Passiv
Einfacher Konjunktiv II
echgéif verordonn-éier-t
dugéifs
hie/si,hatt/etgéif
mirgéife
dirgéift
sigéife
Zusammengesetzter Konjunktiv II
echgéif verordonn-éier-t ginn
dugéifs
hie/si,hatt/etgéif
mirgéife
dirgéift
sigéife
Konjunktiv II Perfekt
echwier verordonn-éier-t ginn
duwiers
hien/si,hatt/etwier
mirwiere
dirwiert
siwiere
Wortbildung des Verbs: Präfixverben, Partikelverben
ordonn-éier-en
Bemerkungen (intern)
None
© 2008.2010 Laboratoire de linguistique et de littératures luxembourgeoises, Université du Luxembourg, Peter Gilles