Informationssystem zur Grammatik des Luxemburgischen
Sprachauswahl  [lu] [de] [fr]

 

irritéieren irritieren (D)irriter (F)
Stammformen irritéierenirritéiertirritéiert
Kennzeichen Unregelmäßiges Verb • Hilfsverb hunn Endungen
abtrennen? ja/nein
Indikativ Aktiv
Präsens
echirritéieren
duirritéiers
hien/si,hatt/etirritéiert
mirirritéieren
dirirritéiert
siirritéieren
Perfekt
echhunnirritéiert
duhuesirritéiert
hien/si,hatt/ethuetirritéiert
mirhunnirritéiert
dirhuttirritéiert
sihunnirritéiert
Plusquamperfekt
echhatirritéiert
duhasirritéiert
hien/si,hatt/ethatirritéiert
mirhatenirritéiert
dirhatirritéiert
sihatenirritéiert
Futur I
echwäert irritéieren
duwäerts
hien/si,hatt/etwäert
mirwäerten
dirwäert
siwäerten
Futur II
echwäert irritéiert hunn
duwäerts
hien/si,hatt/etwäert
mirwäerten
dirwäert
siwäerten
Konjunktiv II Aktiv
Zusammengesetzter Konjunktiv II
echgéifirritéieren
dugéifsirritéieren
hien/si,hatt/etgéifirritéieren
mirgéifenirritéieren
dirgéiftirritéieren
sigéifenirritéieren
Konjunktiv II Perfekt
echhättirritéiert
duhässirritéiert
hien/si,hatt/ethättirritéiert
mirhättenirritéiert
dirhättirritéiert
sihättenirritéiert
Imperativ Partizip Infinitiv
Singularirritéier!
Pluralirritéiert!
irritéiert
irritéieren
Wortbildung des Verbs: Präfixverben, Partikelverben
keine
Bemerkungen (intern)
None
 
 
© 2008.2010 Laboratoire de linguistique et de littératures luxembourgeoises, Université du Luxembourg, Peter Gilles