Informationssystem zur Grammatik des Luxemburgischen
Sprachauswahl  [lu] [de] [fr]

 

bréckelen bröckeln, abbröckeln (D)se détacher, s'émietter (F)to crumble/ disintegrate (E)
Stammformen bréckelenbréckeltgebréckelt
Kennzeichen Unregelmäßiges Verb • Hilfsverb hunn Endungen
abtrennen? ja/nein
Indikativ Aktiv
Präsens
echbréckelen
dubréckels
hien/si,hatt/etbréckelt
mirbréckelen
dirbréckelt
sibréckelen
Perfekt
echhugebréckelt
duhuesgebréckelt
hien/si,hatt/ethuetgebréckelt
mirhugebréckelt
dirhuttgebréckelt
sihugebréckelt
Plusquamperfekt
echhatgebréckelt
duhasgebréckelt
hien/si,hatt/ethatgebréckelt
mirhategebréckelt
dirhatgebréckelt
sihategebréckelt
Futur I
echwäert bréckelen
duwäerts
hien/si,hatt/etwäert
mirwäerte
dirwäert
siwäerte
Futur II
echwäert gebréckelt hunn
duwäerts
hien/si,hatt/etwäert
mirwäerte
dirwäert
siwäerte
Konjunktiv II Aktiv
Zusammengesetzter Konjunktiv II
echgéifbréckelen
dugéifsbréckelen
hien/si,hatt/etgéifbréckelen
mirgéifebréckelen
dirgéiftbréckelen
sigéifebréckelen
Konjunktiv II Perfekt
echhättgebréckelt
duhässgebréckelt
hien/si,hatt/ethättgebréckelt
mirhättegebréckelt
dirhättgebréckelt
sihättegebréckelt
Imperativ Partizip Infinitiv
Singularbréckel!
Pluralbréckelt!
gebréckelt
bréckelen
Wortbildung des Verbs: Präfixverben, Partikelverben
ofbréckelenzerbréckelen
Bemerkungen (intern)
None
 
 
© 2008.2010 Laboratoire de linguistique et de littératures luxembourgeoises, Université du Luxembourg, Peter Gilles